Kochaj współpracownika swego, tak bardzo od Ciebie odmiennego!
Ostatnio odmieniamy słowo „empatia” przez wszystkie przypadki. Niektórzy podchodzą do tej postawy z wdzięcznością, niektórzy z pewną rezerwą – „pokolenie Z jest jakieś nadwrażliwe”. Tymczasem, empatia to nie kolejny modny buzzword, który za chwilę zniknie, ale konieczna umiejętność, bez której to my znikniemy. Szczególnie w świecie, gdzie „skAI is the limit”.
Czemu „znikniemy”? Człowiek jest istotą społeczną i może działać w pojedynkę, ale tylko na pewną skalę i przez pewien czas. Z innymi działamy szybciej i bardziej twórczo (nie da się samemu ze sobą stworzyć synergii) oraz z większą satysfakcją.
Według nas prawdziwa „miłość” do zespołu (rozumiana jako najwyższa jakość uwagi) przejawia się w tym, jak potrafimy nawzajem zarządzać swoimi zasobami. To nie jest wyłącznie kwestia “bycia miłym”, ale strategiczne podejście do energii, która jest paliwem każdej firmy.
Pozwalanie innym na bycie sobą bez filtra oczekiwań
Kiedy wchodzimy do biura, często automatycznie zakładamy profesjonalną maskę. Staramy się dopasować do wyobrażeń o idealnym pracowniku, co na dłuższą metę jest potwornie wyczerpujące dla układu nerwowego. Budowanie kultury opartej na empatii zaczyna się od momentu, w którym dajesz innym przyzwolenie na bycie autentycznym, ze wszystkimi ich emocjami, gorszymi dniami czy chwilowym brakiem energii.
Rezygnacja z nakładania filtra oczekiwań sprawia, że pracownik przestaje wydatkować energię na ukrywanie stresu, a zaczyna ją inwestować w kreatywne rozwiązywanie problemów. To właśnie w środowisku, gdzie można zdjąć maskę, rodzi się psychologiczne bezpieczeństwo. Kiedy czujesz, że nie musisz być codziennie najlepszą wersją siebie, paradoksalnie zyskujesz siłę, by nią zostać.
Powstrzymywanie się od mędrowania – siła akceptacji
Większość z nas posiada naturalny odruch naprawiania świata. Gdy widzimy, że kolega obok jest przytłoczony, natychmiast sypiemy rozwiązaniami i złotymi myślami. Nauka i doświadczenie wskazują jednak na coś zgoła innego – najskuteczniejsze wsparcie płynie z uważnego słuchania, które daje drugiej osobie więcej niż sypanie gotowymi receptami.
Udzielanie nieproszonych rad bywa odbierane jako brak wiary w kompetencje drugiej strony. Zamiast silić się na mądrości, warto zaoferować mentalną akceptację. To chwila, w której dajesz komuś do zrozumienia, że jego trudność jest ważna i ma prawo istnieć. Taka postawa obniża poziom kortyzolu o około $25\%$ i pozwala mózgowi rozmówcy wrócić do stanu równowagi szybciej niż jakakolwiek techniczna porada.
Rezygnacja z przytłaczania własnym sukcesem
Często w rozmowach o trudnościach wpadamy w pułapkę porównywania. Kiedy ktoś dzieli się zmęczeniem, odruchowo odpowiadamy historią o tym, jak my świetnie poradziliśmy sobie w podobnej sytuacji. To klasyczny błąd komunikacyjny, który przesuwa światło reflektorów z osoby potrzebującej wsparcia na nasze ego.
Prawdziwa empatia wymaga odwagi, by na chwilę zapomnieć o swoich osiągnięciach. Kiedy dajesz komuś swoją pełną uwagę, bez wtrącania anegdot o własnej niezniszczalności, budujesz autentyczną więź. Pracownik, który czuje, że jego problem nie został przykryty cudzym sukcesem, czuje się ważny dla organizacji. To jest ten moment, w którym biuro przestaje być tylko miejscem wykonywania zadań, a staje się środowiskiem wspierającym wzrost.
Akceptacja milczenia jako formy regeneracji
W biurowym zgiełku cisza bywa traktowana jako coś niezręcznego, co trzeba natychmiast wypełnić mową. Tymczasem wspólne milczenie może być najbardziej regenerującą formą kontaktu między ludźmi. Akceptacja ciszy to sygnał, że czujemy się ze sobą bezpiecznie i nie musimy niczego udowadniać.
Milczenie pozwala na domknięcie procesów myślowych i wyciszenie przebodźcowanego mózgu. Warto pielęgnować chwile, w których po prostu jesteśmy obok siebie, bez presji na generowanie kolejnych komunikatów. Takie momenty wyciszenia budują głębokie zaufanie i pozwalają na regenerację energii, która jest niezbędna do dalszej, efektywnej współpracy.
Kultura odpoczynku – dlaczego warto być przykładem
Odpoczynek w biurze bywa czasem tematem tabu. Jeśli liderzy nigdy nie robią przerw, zespół podświadomie czuje, że regeneracja jest niemile widziana. Tutaj do głosu dochodzą neurony lustrzane – nasz mózg uczy się przez obserwację. Kiedy widzisz, że osoba zarządzająca projektem potrafi wstać od biurka, odetchnąć lub wyjść na krótki spacer, dostajesz społeczne przyzwolenie, by zrobić to samo.
Budowanie kultury regeneracji to proces dopingowania się nawzajem do dbania o zasoby. To zachęcanie do odłączenia się od monitora i bycie żywym przykładem tego, że wydajność nie bierze się z siedzenia ośmiu godzin bez ruchu. Inwestycja w dobrostan to najbardziej opłacalna decyzja biznesowa.
Przyzwolenie na regenerację jako manifest troski
Subtelnym, ale potężnym narzędziem w budowaniu tej kultury jest fizyczne manifestowanie prawa do zatrzymania się. Masaż biurowy warto traktować właśnie jako taki rytuał przyzwolenia na pełny reset. Kiedy w biurze pojawia się profesjonalny terapeuta, firma wysyła jasny komunikat – Twoje ciało i Twoja energia są dla nas priorytetem.
Krótka sesja masażu na specjalistycznym krześle to legalny czas na bycie offline. To chwila, w której nie musisz być dla nikogo dostępny, a Twoim jedynym zadaniem jest odpuszczenie napięć. Po takim resecie wracasz do zadań z zupełnie inną perspektywą, a zrelaksowany mózg generuje o 200% więcej kreatywnych pomysłów.
Uważność nie jest językiem obcym – to fundament, dzięki któremu biuro staje się miejscem, gdzie regeneracja i efektywność idą w parze. Takie podejście wychodzi nam wszystkim na zdrowie, budując organizacje silne, odporne i po prostu ludzkie.
